Hoe je ook aan een nieuwe baan begint: wennen is het altijd. Een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe taken, andere systemen, andere gewoonten. Dat hoort erbij. Toen ik eind januari voor het eerst bij m’n nieuwe baan op kantoor zat, keek ik m’n ogen uit. Wat doen al die mensen hier! En ik moest wennen. Na drie jaar ZP’er zijn, had ik wel even tijd nodig om om te schakelen. Ineens weer een baas. Collega’s. Een kantoor. Woon-werk forens zijn. Oef! Maar het idee beviel me wel. Een beetje aanspraak. Samen iets doen. Lekker fietsen naar het werk. Ja, ‘t zou vast leuk worden.
Helaas werd dat het niet. In ieder geval, niet voor mij. Als je na drie jaar ineens weer een witte baan hebt, kun je niet van jezelf verwachten dat je in één keer op de juiste plek terecht komt. Mooi als dat lukt, maar dat verwachten is heel iets anders en naar mijn idee ook niet realistisch. Hoezeer ik ook hoopte dat ik nog wel m’n draai zou vinden, die leuke klik zou hebben met collega’s en me thuis zou voelen in de organisatie: na drie dagen leek het daar nog helemaal niet op. En ik had ook niet het gevoel dat dat nog zou gaan komen. Dus wat doe je dan? Je trekt je conclusies en je stopt. Hoe klote en vernederend het ook is. Hoezeer je jezelf een enorme loser voelt. En hoe hard je ook werk en salaris nodig hebt. Ondanks het comfort van een ritme. Je stopt en gaat zoeken naar iets anders.
Dus www.emmazoekteenbaan.nl is weer live en ik heb mijn verhaal – met de kennis van nu – aangepast waar ik naar op zoek ben. Ik wil heel erg graag werken bij een bedrijf/organisatie waar online en social woorden zijn die tot dagelijks vocabulaire behoren. Waar ik een zinvolle bijdrage kan leveren op gebied van content, PR of communicatie en samen kan werken met vrolijke en gezellige collega’s die van een geintje houden in een ontspannen werksfeer. Collega’s die er niet puur en alleen werken voor de €’s maar ook om het bedrijf van A naar Beter te helpen en voor een gemeenschappelijk doel. Liefst een – voor zover mogelijk – platte organisatiestructuur, waar ik mij in thuis kan voelen en in kan groeien.
Werk jij bij of ken jij zo’n bedrijf? Of – nog mooier – heb je ergens een leuke vacature gespot? Of zou je gewoon eens graag koffie met mij willen drinken om te kijken of het klikt? Tweet naar me! Of stuur een berichtje.
Verder heb ik baat bij alle soorten en maten van deling. RT’s, Twitter of FB oproepjes, mailings naar je netwerk, of het posten van een bericht op LinkedIn: alle hulp is welkom!
Voor wat, hoort wat.
Omdat ik me heel goed realiseer wat ik van jullie vraag, na eerder al zoveel RT’s en steun en lieve berichtjes, wil ik graag iets voor je terug doen. Dat kan iets heel simpels zijn, dat kan iets zijn dat volledig in je eigen belang is, van alles. Jij helpt mij enorm door mijn pagina of deze blog te RT’en en ik wil daarom graag ook mijn steentje bijdragen. Laat daarom hieronder in bij de reacties weten wat ik voor jou kan doen! Het maakt niet uit wat, ik ga het in ieder geval voor je proberen. Noem het tweepcare, een wederdienst, whatever, maar voor wat, hoort wat. Toch? Vergeet niet je twitternaam of gewone naam + website achter te laten bij de comments!
Alvast énorme dank voor je hulp!
Op twitter ontstaan soms de mooiste discussies op de meest mooie momenten. Zoals vanochtend. Zo’n rustige zondagochtend, dat je slaperig op je iPhone kijkt of er nog iets op twitter geroepen wordt. Vanochtend spatten de 140-liners door de twittersphere. Discussiepunt? De bizarre reacties van heel veel mensen als je zegt geen kinderen te willen.
(more…)
Altijd waait het in de Slufter. Het grote natuurgebied op Texel dat bekend staat om haar huiveringwekkende pracht, ligt vrijwel altijd vol in de zeewind. Tussen twee hoge duinwanden aan de kustzijde door, loopt met hoogtij het zeewater het land in, waardoor kleine kreekjes vol komen te staan en bijna alle wandelpaden die met laagtij zichtbaar zijn, onderbroken worden. De uitgestekte vlaktes vol grassen worden afgewisseld met felpaarse tapijten van lamsoor, dat goed kan gedijen op de keiharde zilte grond. De frisse wind van zee, de zon hoog aan de hemel en een strakblauwe lucht. Een klein paradijs. (more…)
Vanmiddag heb ik dan de dierenarts eindelijk eens echt gesproken. Het is vreemd om gedurende het weekend met iemand te bellen die iets heel dierbaars van je moet redden zonder dat je weet hoe zo iemand eruit ziet.
Hij heeft alles uitgelegd hoe het van ‘t weekend is gelopen. Wat hij precies heeft gedaan nadat Loki binnen werd gebracht, wat wel en niet hielp en wat het punt was waarop hij zag dat Loki absoluut geen kat-waardig bestaan meer kon leiden en dat verdere behandeling alleen maar zinloos zou zijn. Eigenlijk was alles al eens besproken aan de telefoon. Maar toch was het prettig om even face to face de zaak nogmaals te bespreken. (more…)
Update: Vanochtend rond 9 uur belde de dierenarts. Ik zat al ruim een uur in de auto, onderweg naar de tweede thuisfrontdag op vliegbasis Eindhoven. Toen ik m’n telefoon over hoorde gaan wist ik meteen dat het mis was. Hij zou pas in de middag bellen met een update en alleen als ‘t niet goed ging. “Het gaat niet goed” zegt de dierenarts dus ook. “Hij is volgens mij blind, hij kan zich niet oriënteren op zijn omgeving, kan niet lopen en ligt alleen maar te schreeuwen. Ik denk dat we er mee moeten stoppen.”
(more…)
Ineens weer een baas. Collega’s. Een kantoor. Woon-werk forens zijn. Oef! Maar het idee beviel me wel. Een beetje aanspraak. Samen iets doen. Lekker fietsen naar het werk. Ja, ‘t zou vast leuk worden. Helaas liep het toch anders.
