Echte post

Posted by Emma on May 6, 2010 in Blog | 3 comments

Vanmiddag na een lange werkdag nog gauw even langs het postkantoor gerend. Nadat ik me tussen ME-busjes, politiemensen te paard en andere veiligheidsbarrieres heen had gewrongen – Ajax zou Feyenoord gaan verslaan in de Kuip – én het Weena was overgstoken, kwam ik bij het TNT kantoor.

Eenmaal binnen moest ik even zoeken naar het rek waar ze de verzenddozen hadden verstopt. Ik pakte een ‘doos 3′. Voor de zekerheid checkte ik nog even de stevigheid van het doosje. Het cadeautje dat ik naar mijn vader wil sturen, moet uiteraard helemaal heel aankomen. Terwijl ik het afrekende aan de balie, vroeg ik aan de medewerker hoe ik precies de douane sticker op de doos moest plakken. Hij keek me aan en vroeg: “militaire post zeker?”. Ik glimlachte. “Uiteraard.” De medewerker lachte ook. “Ah, dan ben je een van de velen.” En dat vond ik fijn om te horen.

Een van de allerbelangrijkste dingen voor uitgezonden militairen, is het ontvangen van (echte!) post. E-mails en de dungezaaide telefoontjes zijn leuk maar er gaat niets boven het ontvangen van iets tastbaars, iets dat een aantal dagen eerder nog in de handen van een geliefde of familielid was. Per week gaan er duizenden kilo’s aan brieven en pakketjes naar de verre oorden waar Nederlandse militairen zich bevinden.

De Militaire Post Organisatie (MPO) heeft een dagtaak aan het verwerken, controleren en verzenden van alle post. Tijdens een speciale familiedag waar de de thuisblijvers werden geïnformeerd over de komende uitzending van hun familielid, kwam ook iemand van de MPO zijn verhaal doen. Wat volgde was een hilarisch (en tevens zeer informatief) verhaal over de vele fouten die mensen maken bij het verzenden van de post. Vloeibaarheden (zoals dranken maar ook tandpasta en haargel) en voedsel (nee, ook geen dropjes) zijn verboden te verzenden en dat staat op elke flyer over militaire post. En toch: vele foto’s van verfrommelde pakjes waaruit duidelijk lekkende blikjes bier, kapotte flacons shampoo en andere zaken staken. Ook werd er benadrukt – voor wie er toch op het zotte idee kwam – om geen zand of poeders op te sturen. Kennelijk zijn er creatievelingen die denken dat er die kant op niet genoeg zand te vinden is…

Als klein meisje stuurde ik al post naar mijn vader tijdens zijn uitzendingen. Geweldig was het toen om een kaartje of soms zelfs een brief terug te krijgen en een flintertje mee te krijgen van de ervaringen daar. En let wel, toen was er nog geen internetverkeer zoals we dat nu kennen en was regelmatig contact eigenlijk ondenkbaar. Hoe anders werkt dat vandaag de dag. Ik stuurde mijn vader een paar uur na zijn vertrek een smsje om te vragen of hij het al warm had, daar in de zandbak. En een paar dagen geleden ontving ik zelfs een email met een kort verslagje van de eerste ervaringen. Daarom was het nu tijd voor mij om ouderwets te reageren. Ik heb een cadeautje gehaald, dubbel in laten pakken en heb een heuse, echte brief op echt papier geschreven. Doosje zojuist dichtgemaakt, douanesticker en pakketzegel erop geplakt en het adres genoteerd. Morgen breng ik het langs bij hetzelfde TNT kantoor op het Weena. Over twee weken is mijn pakketje op plaats van bestemming. En eigenlijk is dan het leukste om heel stiekem even te denken aan de ondeugende grijns op het gezicht van mijn vader, als hij ziet dat óók hij post heeft ontvangen.